Śmiało, u nas jest biało

13Wybierając nowe rozwiązanie w wystroju mieszkania, “przymierzamy” różne kolory, style, rozważamy zarówno metraż mieszkania jak i swoje możliwości finansowe. Czasem odpowiedź jest oczywista. W “idealnym” świecie TV – świecie, stworzonym przez reklamę – piękne szczęśliwe rodziny mieszkają w jasnym domu o ogromnych oknach, w przestrzeni minimalistycznej, ale napełnionej światłem. Dlaczego by nie stworzyć wnętrza opartego o dominację bieli? Często ludzie obawiają się własnego niechlujstwa i związanej z nim metamorfozy bieli w kolory szare, żółte, brązowe. Z drugiej strony – dziś są dostępne bardzo zaawansowane środki czystości oraz materiały, które dosłownie “nie brudzą się”. Moda na biel w projektowaniu wnętrz ma swój początek w latach 20-tych, kiedy to pewna londyńska pani, rodzina której wzbogaciła się na wydobyciu i sprzedaży węgla, postanowiła “wymazać” własne wspomnienia o rodowodzie dostatku i urządziła w domu białe wnętrze. Zainspirowało to słynną projektantkę Syrie Maugham (żonę Somerseta Maughama) do urządzenia własnego pokoju w różnych odcieniach koloru śmietankowego. Nawet kwiaty w jej pokoju były białe. Białe meble zostały oznaką bogactwa, elegancji i wpływowości. Biały kolor mówił: w świecie ludzi wyższych sfer nie ma brudu. Moda na biel trwała w najlepsze też w latach 30-tych, zwłaszcza że wtedy panowała też moda na opaleniznę, które to trendy wzajemnie się wspierały. W czasach dzisiejszych mieszkańcy dużych miast decydują się na wnętrza białe, żeby psychicznie odpocząć od panującego na zewnątrz hałasu, kurzu i brudu. Pomagają w stworzeniu takich „czystych” wnętrz też w dużym stopniu współczesne materiały, łatwe w czyszczeniu. Biały kolor jest unikalny. Składa się ze wszystkich kolorów i razem z czernią tworzy osobną grupę kolorów – innych niż barwy spektralne. Jego nastrój – to czystość, świat idei, zimno albo na odwrót – ciepło. Może pomóc zarówno wyciszyć się, jak i skoncentrować się. Jako tło jest doskonałym partnerem do każdego koloru, podkreślając jego nasycenie. Kolor biały zastosowany we wnętrzu jest wcieleniem minimalizmu doprowadzonego do ekstremum. Dobra wiadomość dla posiadaczy mieszkań o małym metrażu – kolor biały, dominujący we wnętrzu wizualnie poszerza przestrzeń. Jak żaden inny kolor, biel sprawdza się w niebywale szerokiej palecie stylistycznej – od high-techu do stylu klasycznego. W bieli odnajdą się zarówno minimaliści, jak i romantycy. Używając dodatków z naturalnego drewna, mat z bambusa, świec, oraz np. gadżetów afrykańskich można stworzyć bardzo oryginalny wystrój w stylu „białe etno”. Trzeba też dodać, że biel niekoniecznie musi być „wzorcowa”. Do białych wnętrz zalicza się też takie o kolorach kości słoniowej, o bardzo delikatnym kolorze różowym, kolorze miąższu melona, w ciepłym śmietankowym kolorze albo chłodnej niebieskawej bieli. Żeby podkreślić wnętrze, ubrane w biel, trzeba dobrze zaprojektować oświetlenie. Niezbędne jest wykorzystanie lokalnego światła, pomagającego urozmaicić wizualnie dosyć jednorodną przestrzeń. Polecane jest wykorzystanie w interierze kontrastujących detali.

A może awangardowo?

4Wystrój mieszkania jest w stanie wywierać ogromny wpływ nie tylko na jakość życia gospodarza, ale i na postrzeganie jego przez znajomych, przyjaciół, kolegów odwiedzających dom. Mieszkanie współczesnego człowieka w żadnym razie nie jest tylko miejscem do spania i przechowywania rzeczy – jest swego rodzaju wizytówką. W jaki sposób stworzyć wnętrze nie tylko komfortowe, ale i “przemawiające”? Popularny w środowisku ludzi młodych, twórczych i oryginalnych, styl awangardowy jest alternatywą do stylu klasycznego, który w latach 1920tych wydał się “młodym i gniewnym” zbyt mdły i banalny. Wnętrze w stylu awangardowym jest bardzo wymowną manifestacją indywidualności właściciela. Jednak żeby stworzyć “trafione” wnętrze awangardowe trzeba posiadać gust absolutny, ponieważ w przypadku awangardy bardzo łatwo przekroczyć granicę między oryginalnością a kitchem. Dla stworzenia wystroju awangardowego przydadzą się materiały i współczesne, i tradycyjne – plastik, metal, szkło, pomalowane drewno. Podstawą stylu są jaskrawe, czyste kolory: biel, czerń, czerwień, żółty i szary. Można użyć odcieni jednego koloru i pomalować cztery ściany odpowiednio na jasną zieleń, ciemną zieleń, pistacjowy i cytrynowy. Można pomalować ściany na biało, i z pędzlem w ręku stworzyć własną kompozycję. Generalnie, użycie kolorów i ich kombinacji zależy od gustu gospodarza i projektanta. Dużą rolę we wnętrzu awangardowym odgrywa gra kontrastów. Można zbudować oryginalne wnętrze na podstawie nawet najprostszego czarno-białego kontrastu. Ciekawym rozwiązaniem jest wykonanie dużych printów z czarno-białych zdjęć i wykorzystanie ich jako tapet. Wybór mebli też jest polem do popisu dla projektanta i jego oryginalności. Najprostsze wykorzystanie kontrastu – czarna sofa na tle białej ściany, a naprzeciwko – biały mebel na tle czarnej. W wystroju awangardowym świetnie wyglądają meble w stylu high-tech, najlepiej w połączeniu z nasyconym kolorem ścian. Awangardowy wystrój wnętrza jest tolerancyjny wobec łóżka podwieszanego albo stojącego na podium w środku pokoju. Najważniejsze w stylu awangardowym są dwa NIE – pierwsze “nie” mówimy rzeczom zbędnym (takim jak porcelanowy słonik cioci), drugie “nie” – rzeczom standardowym (takim jak obowiązkowa meblościanka). W awangardzie dobrze kierować się regułą “serca” pokoju, istotą której jest wyznaczenie w każdym pokoju swoistego centrum, które zadaje ton całemu wystrojowi. Centrum zależy, oczywiście, od przeznaczenia pokoju – np. w sypialni intuicyjnie wybieranym dominującym elementem jest łóżko, w dużym pokoju – kino domowe, sofa, albo być może dzieło sztuki? Mimo nasycenia kolorem i oryginalnością każdego detalu, wnętrze awangardowe ma stwarzać wrażenie, że wszystko jest na swoim miejscu. Detale w awangardowym wnętrzu – takie jak lampki, zasłony, a nawet talerze w kuchni – mają być utrzymane zgodnie z ogólnym duchem wnętrza. Prostota i wyrazistość awangardy, zachwyt czystym kolorem i kształtem stwarza wrażenie ponadczasowości i uniwersalności wnętrza zaprojektowanego w tym stylu. Pamiętajmy, że styl awangardowy narodził się jako bunt, dlatego istotą jego jest naruszenie stereotypów i śmiałe połączenie kolorów, kształtów, tekstur – a więc nie bójmy się złamać też i jego reguły.

Prowansja w kuchni

21Prowansja… Z reguły pierwsze skojarzenie Polaka – to zioła prowansalskie, a więc jak najbardziej związane z gotowaniem i kuchnią. Ale Prowansja to nie tylko zioła, a też i zapierające oddech pejzaże, niezwykłe granatowe morze i ukształtowany wiekami styl wystroju wnętrz – jednocześnie wyszukany i ciepły. U nas urządzenie wnętrza pokoju gościnnego czy dziennego w stylu prowansalskim wyglądałoby trochę lekkomyślnie, no ale kuchnia z obecnym w niej ciepłem jest stworzona do aranżacji jej a lá Prowansja. Ma ten styl kilka charakterystycznych cech, o których poniżej. Kolory. Podstawą kolorytu kuchni prowanckiej (ściany, podłogi) są kolory neutralne takie jak szarość, beże, biel, czerwono-brązowy albo kolor musztardy. Inne elementy wystroju są wykonane w jaskrawych, nasyconych kolorach. Trzeba powiedzieć, że takie wykorzystanie koloru, intuicyjnie stosowane przez mieszkańców prowanckich wsi na przestrzeni stuleci jest jak najbardziej polecane przez nowoczesnych projektantów wnętrz. Kolory kontrastujące kuchni Prowansu to paleta rodem z jego natury: lawendowy, pomarańczowy, żółty, kobaltowy i oraz soczysta zieleń. Klasyczne połączenie to żółty i niebieski, jednak jeżeli wydaje się nieoryginalne, to polecamy kombinacje w duchu współczesnych tendencji stylu prowansalskiego – kobalt z czerwienią, zielenią, kolorem złotym albo kości słoniowej. Ściany i podłogi. Tradycyjne zastosowanie belek z drewna do budownictwa spowodowało że w czasach dzisiejszych są one obok charakterystycznej kolorystyki jedną z najbardziej rozpoznawalnych cech stylu prowansalskiego. Struktura dodaje wnętrzu niezbędnych detali i ciepła. Jeżeli nie ma możliwości dodać belki, to można je po prostu … narysować. Wśród dużej oferty tapet łatwo dobrać takie o pasującej fakturze i po prostu imitować charakterystyczny sufit. Ściany polecamy wykonać w stylu nierównego tynku. W typowym domu prowanckim podłogi są zrobione z ceramicznej mozaiki w kolorze terakoty. Patynowane podłogi drewniane też są doskonałym dodatkiem do stylu. Tekstylia. Bardzo ważną rolę pełnią w kuchni prowansalskiej tekstylia, dodające wnętrzu charakteru. Tradycyjne ornamenty Prowansji to elementy roślinne, zainspirowane przyrodą regionu, a również motywami orientalnymi. Zasłony, obrusy, poduszki, serwetki, ręczniki kuchenne są bawełniane, kolorowe i wzorzyste, czasem z haftem. Podstawowe kolory to czerwień, indigo oraz żółty, szeroko wykorzystywane motywy to cytryny, oliwki, słoneczniki, powtarzane w nieskończonych kombinacjach. Elementami dekoracyjnymi stołu często są koszyki z tkaniny, w których podaje się chleb albo wino. Meble i dodatki. Proste jasne i praktyczne drewniane meble kuchni prowansalskiej są z punktu widzenia ozdobnego zaledwie tłem dla dodatków, o których poniżej. Nie da się wyobrazić sobie wystroju prowansalskiego bez ceramiki. Dzbany, talerze, wazony są wykorzystywane nie tylko w celach ozdobnych, ale też można na nie spojrzeć od strony praktycznej. Inny istotny detal – to aromaty. Woreczki lawendy albo rozmarynu, położone na półki pomogą pozbyć się nieprzyjemnych zapachów, a jednocześnie ich delikatny aromat przywołał wspomnienia o lecie. Na ścianie przyda się też reprodukcja van Gogha albo Cezanne’a – słynnych miłośników Prowansji.

Kilka pytań dotyczących oświetlenia

23Pytanie: Jak prawidłowo zorganizować oświetlenie przedpokoju? Odpowiedź: Przedpokój z reguły jest pozbawiony okien. Tutaj można spróbować wizualnie „otworzyć” zamkniętą przestrzeń. Obwód przedpokoju można udekorować karniszami ze schowanymi w nich źródłami światła, albo zastosować półprzezroczysty sufit podwieszany z lampami zainstalowanymi w nim. Przeciwwskazaniem do wykorzystania światła punktowego, bijącego z sufitu jest niewielka wysokość pomieszczenia. Generalnie, każdy niewielki przedpokój nie skorzysta z takiego rozwiązania. Dobrze pasują do przedpokoju lampki ścienne, tutaj należy tylko pamiętać, że jeżeli lampka jest położona blisko ściany, powierzchnia ściany musi być idealna, ponieważ światło boczne uwypukla wszelkie niedoskonałości. Pytanie: Jakie źródła światła pasują do dużego pokoju? Odpowiedź: Duży pokój wymaga obecności różnych źródeł światła na różnych poziomach. Najlepiej gdy lampy mają rheostaty: możliwość regulowania natężenia światła. Obok obowiązkowej sofy i foteli ma być lampa podłogowa, z możliwością ukierunkowania światła dla np. czytania albo robótek ręcznych. Takie oświetlenie wydzieli z reszty wystroju strefę „miękką”. Do zbudowania rozproszonego oświetlenia-tła zalecamy użyć kilku wysokich lamp stojących z światłem skierowanym w gorę. Punktowe źródła światła mogą być pomocne w podświetleniu takich obiektów jak półki z ciekawymi gadżetami, lustra, obrazy. Pytanie: Jak oświetlić gabinet? Odpowiedź: Tutaj najważniejsze jest zbudowanie oświetlenia tła, nie dającego cienia oraz światła bocznego ukierunkowanego, oświetlającego powierzchnię do pracy. Trzeba pamiętać, że żaden gabinet nie może być oświetlony jednocześnie oryginalnie i praktycznie, ponieważ najlepsze dla oczu jest właśnie to nudne rozwiązanie zakładające brak bardzo ostrych kontrastów i głębokich cieni. Do pracy przy komputerze boczne światło też jest konieczne, przy czym do uniknięcia kontrastów męczących oczy, lepiej też nie wyłączać ogólnego rozproszonego światła. Pytanie: Jakie źródła światła użyć w sypialni? Odpowiedź: Są dwa podstawowe „centra” sypialni, które mają być oświetlone – łóżko i szafa (jeżeli sypialnia pewni rolę garderoby). Światło strefy łóżka ma być rozproszone, najlepiej zastosować lampę stojącą z kloszem z tkaniny. Około szafy użyjmy świateł punktowych o możliwości ukierunkowania wiązki. Reguły oświetlenia w sypialni są takie: stanowczo unikamy jaskrawych wiązek światła bijących w oczy, starajmy się stworzyć światło miękkie, odbite od powierzchni ścian i sufitu. Nie zapominajmy też o świecach. Pytanie: Co z oświetleniem kuchni? Odpowiedź: Tutaj z kolei zalecane jest w strefie roboczej intensywne ukierunkowane światło, najlepiej o naturalnym spektrum, nie zmieniającym kolorytu jedzenia. Oświetlenie ogólne – lampa sufitowa, albo szereg świateł punktowych podkreślających oddzielenie strefy „jadalnej” od „roboczej” – jeżeli takie są obecne w Państwa kuchni. Stół jadalny nie należy oświetlać „chirurgicznie”, dobrym rozwiązaniem jest użycie nad stołem lampy o możliwości zmiany wysokości zawieszenia. Pytanie: Co ma być oświetlone w łazienkę? Odpowiedź: Koniecznie – lustro i umywalka. Pamiętamy, że użyty rodzaj oświetlenia ma pokazywać naturalne odcienie twarzy. Podświetlając półki albo wnęki możemy uzyskać na tyle dodatkowego rozproszonego światła, że „górne” nawet już nie będzie potrzebne, zwłaszcza jeżeli łazienka ma okno i za dnia korzystamy z światła dziennego. Sprawdźmy tylko, czy światła wystarcza do dokładnego posprzątania łazienki.

  • O stronie

    Nie bez powodu architekturę porównuje się do muzyki. Wpływ kształtów, kolorów, detali wystroju wnętrza na nastrój człowieka można porównać do melodii. Zdarza się, że nieznaczny szczegół w mieszaniu powoduje przypływ radości, albo przeciwnie, zasmuca. W dzisiejszych czasach, kiedy wystrój mieszkania stał się nie tylko odzwierciedleniem pragmatyzmu i utylitarności, a i sposobem wyrazić swój świat wewnętrzny, bardzo ważny staje się aspekt psychologiczny projektowania wnętrz. Celem projektanta jest stworzenie nie tylko oryginalnego i praktycznego rozwiązania, ale i zadbanie o to, by człowiek miał w wystroju domu albo biura z czego czerpać radość i energię. W tworzeniu wnętrza, które byłoby dobre w roli „pasywnego psychoterapeuty”, są dwie różne strategie: harmonizująca oraz stymulująca. Pierwsze podejście jest bliskie zasadzie Hypokratesa primum non nocere (po pierwsze – nie szkodzić). Wystrój pokoju odzwierciedla osobowość, temperament i zwyczaje właściciela, albo jest tylko neutralnym tłem dla „ja” gospodarza. Druga, bardziej ciekawa funkcja wystroju wnętrza – stymulująca - zakłada związek pomiędzy psychiką człowieka a interierem. W wielu aspektach zbiega się to z ideologią starożytnej chińskiej szkoły feng shui, przedstawiciele której głoszą, że wystrój mieszkania nie tylko wpływa na samopoczucie, ale i że kierując się regułami feng shui w urządzeniu wnętrza można osiągnąć niebywały sukces w takich odległych od designu strefach jak życie zawodowe i osobiste. W jaki sposób nie korzystając z konsultacji psychologa albo mistrza feng shui projektować wnętrze z wykorzystaniem zalet jego pozytywnego wpływu na naszą psychikę? Poniżej proponuję kilka porad. Wystrój wnętrza może być pomocny w „tuningu” temperamentu człowieka. Polecamy: łuki elewacyjne Lewbruk meble z drewna litego producent oświetlenia termowizja kraków

O stronie cd.

Generalnie, są dwie ideologii strukturyzacji wnętrza: zamknięta, w której każdy pokój, oddzielony od innych, pewni tylko jedną swoją funkcję oraz otwarta, w której przestrzeń jest plastyczna, bez sztywno określonych granic zarówno jeżeli chodzi o jej geometrię, jak i o funkcję. Stymulować samotnika albo człowieka zamkniętego można projektując dla niego i rodziny mieszkanie, w którym jest dużo „wspólnej” przestrzeni, oraz oczywiście jeden swój pokój, pełniący rolę elementu harmonizującego. Odwrotnie, człowiek o temperamencie choleryka albo taki, któremu trudno się skupić ze względu na swoją komunikatywność, skorzysta na organizacji dobrze izolowanej przestrzeni do pracy. Ważne tutaj jest nie przesadzić, ponieważ każdy człowiek zarówno potrzebuje pewnego „własnego terytorium”, jak i uczucia, że nie jest w zupełnym osamotnieniu. Trudno przecenić wpływ barw i stylistyki, zastosowanych w projektowaniu wnętrza na psychikę człowieka. Za ich pomocą można „zgładzić ostre kąty” temperamentu, albo odwrotnie zadać tempo pracy, pomóc w skupieniu albo relaksacji. Ludziom, w charakterze których dominują cechy choleryków albo sangwiników polecane są kolory jasne i ciepłe, otwarte przestrzenie. Oni dobrze się czują w stylistyce nowoczesnej – urbanistycznej, awangardowej, high-tech.